هیپوکامپ؛ آشیانه‌ی سلول‌های سرگوبگر خاطرات ترسناک!

  • هیپوکامپ؛ آشیانه‌ی سلول‌های سرگوبگر خاطرات ترسناک!

    اخیرا گونه‌ای سلول‌ها در مغز یافت شده‌اند که هنگام بازیابی حافظه‌های مر‌بوط به ترس فعال می‌گردند. این کشف می‌تواند به توصیه‌هایی بینجامد که زمان و چگونگی انجام درمان اضطراب، فوبیا و اختلال استرس پس از سانحه را تعیین می‌کنند.

    دانشمندان این سلول‌ها “نورون‌های منهدم‌کننده” نامیده‌اند. این سلول ها خاطرات دلهره‌آور را هنگامی که از نو فعال می‌شوند سرکوب می‌کنند.

    مطابق گفته دکتر Drew، مسئول مطالعه، “مکررا اتفاق می‌افتد که خاطره ترس اولیه دچار عود می‌گردد. با این حال مکانیسم‌های درگیر در این اتفاق هنوز به طور کامل شناخته‌شده نیستند.‌ این مطالعات می‌توانند به فهم علل بالقوه اختلالاتی چون اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه و نهایتاً یافتن درمان‌های متناسب کمک شایانی کنند”.

    در کمال تعجب دکتر Drew و همکارانش با این یافته مواجه شدند که سلول‌های سرکوبگر خاطرات ترس در هیپوکمپ واقع شده‌اند. سابقاً دانشمندان ترس را مرتبط با قسمتهای دیگری از مغز از جمله آمیگدال می‌دانستند با این حال به نظر می‌رسد هیپوکمپ -که مسئول جنبه‌های متنوعی از حافظه و تجسم فضایی است- نقش مهمی در زمینه‌یابی ترس داشته باشد.

    این یافته‌ها ممکن است این امر را که چگونه راه‌های معمول درمان اختلالات مرتبط با ترس(برای مثال درمان مواجهه‌ای) بعضی اوقات کارا نیستند توجیه کنند. درمان مواجهه‌ای ایجاد خاطرات جدید را با حالتی از امنیت و فقدان ترس همراه می‌کند که بر ترس اولیه غلبه می‌نمایند. برای مثال فردی را که از عنکبوت می‌ترسد با عنکبوتی بی‌خطر مواجه می‌کنند تا به نحوی به آن عادت کرده و خاطراتی مثبت از آن در ذهن او شکل گیرد. با این حال این روش که نابود‌سازی ترس نیز لقب گرفته خاطره ترس اولیه را از بین نمی‌برد بلکه صرفاً حافظه جدیدی می‌سازد که از ترس اولیه ممانعت به عمل آورده یا با آن به رقابت می‌پردازد.

    نهایتاً دانشمندان نشان دادند که با دستکاری سلول‌های منهدم‌کننده توسط الکترود‌هایی خاص ترس را مستقیما و بدون نیاز به مواجه‌سازی به کنترل خود در آورده‌اند.

    این مطالعات افق‌های جدیدی پیش روی دانشمندان می‌گذارد که هدف نهایی‌‌شان سرکوب ترسهای غیرسازشی و نیز پیشگیری از عود آن‌هاست.

     

    امتیاز شما به این صفحه

    میانگین امتیازات ۵ از ۵
    از مجموع ۱ رای
    به اشتراک گذاری این صفحه در :
    با پیر شدن خودشیفتگی‌مان تحلیل می‌رود!
    قهر کردن بیش از اندازه یک بیماری شخصیتی است.

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    بستن
    منو
    بستن

    سبد خرید

    بستن

    بستن

    دسته بندی ها

    Call Now Button